معلق میان جنین و جهان، انگار پا به دنیا گذاشته باشی، اما از رَحِم مادر دل نكنده باشی؛ نه... نه... خودت هم نمی‌دانی... لبخندها را می‌بینی و خنده را نمی‌خوانی، كلمات را می‌شنوی و معانی را نمی‌فهمی و در خود می‌مانی، می‌مانی، می‌مانی... تا كسی بگوید اوتیسم داری... آنگاه پدر و مادر، هر دو، با هم، در هم می‌شكنند؛ به خود می‌آیند. می‌گردند دنبال جواب این سوال كه حالا چه باید كرد. هر چه باشد، هر طور باشی، بند دلشان، گوشه جگرشان، ضلعی از زندگی‌شان تویی... تو. تو كه در اصلی‌ترین اصل این دنیا مشكل داری: دنیای خارج از ذهن تو، دنیای ارتباط است.

اوتیسم چیست؟

اوتیسم یا درخودماندگی، اختلالی شایع میان پسران و درصدی كمتر از آنها در دختران است؛ در برخی نقاط جهان پیش از هجده ماهگی كودك می‌‌توان وجود آن را تشخیص داد؛ اما در ایران، نشانه‌های آن علائم مختل شده از رشد طبیعی مغز را در زمینه‌های ارتباط كلامی و تعامل اجتماعی و همچنین در حیطه رفتارهای خاص، خیلی بیش از هجده ماهگی، یعنی نزدیك به سه سالگی كودك هویدا می‌كند. دلایل اصلی شكل‌گیری آن هنوز بدرستی شناخته نشده. رفتارهای پرخاشگرانه حتی در حد خودآزاری، عادات و تیك‌های تكرارشونده، دلبستگی به اشیا، حساسیت‌های شدید بینایی، بویایی، شنوایی و... از همه مهم‌تر عقب‌ماندگی تحلیل و تفسیر اجتماعی از سوی مغز، در بسیاری از مبتلایان به اوتیسم با شدت و حدتی متفاوت عارض است.


ادامه مطلب